de computer was kapot. sinds 1 december woont sophia boekarest bij me. ik zit teveel in de trein. bloggen is zo 2004. ik zoek een baan in friesland. ik heb een lief. soms lees ik een boek. ik ben begonnen met rennen. de zaterdagkrant is te dik. er staat nog afwas en ik ben al een uur kwijt. ik heb al een half jaar niet geblogd, ik kan niet met een flutstukkie terugkomen. dan moet ik volgende week weer wat verzinnen zeker. geen hond die 't leest. waar moet ik het in vredesnaam over hebben. fotograferen is veel leuker. sophia wil zelf even bloggen. dan zit ik weer naar die statistieken te kijken.

smoesjes. de nieuwe mac schreeuwt er om gebruikt te worden, ik heb een vrije dag en er is best iets om over te bloggen. bloggen kan desnoods over een poes.

het moniiqwebstreepjelog is goed overgekomen, alleen de reacties lieten zich jammer genoeg niet exporteren. mocht je je geroepen voelen je oorspronkelijke reacties nu hier te reproduceren, ga dan vooral je gang ;-)

het oude blog zal ik laten staan. vooral voor mezelf, om heel soms een enkele reactie terug te lezen. de rest staat nu allemaal hier, dozenvol in de archieven!

_{met dank aan pivothost bob}

alleen nog even pivot leren, momentje...

als ik geweten had dat ik zou zomerstoppen had ik het 2 maanden geleden aangekondigd, heus. al lijkt de zomer pas gister begonnen.

over een ruime week rijd ik met de geliefde naar frankrijk. daar gaan we ons verstoppen in een afgelegen huisje met een heuvel in de tuin en een authentieke broodoven in de huiskamer. dat is handig want de bakker is een heel dorp verderop. ergens in september ben ik er weer, en dan zal ik mijn blog afstoffen. tot dan!

vanavond liep ik een route die ik al een tijdje niet genomen had. er gaan heel veel wegen en straatjes van en naar mijn werk en in tijd scheelt het niet veel. en dus heb ik een soort van basisroute en varieer ik verder alle kanten op. zo zag ik vandaag iets nieuws op de hoek prinsengracht/egelantiersgracht.

daar zat eerst een kinderopvang en de laatste keer dat ik keek zat er helemaal niks. nu hingen er foto's van muzikanten. ik wierp een tweede blik en zag een galerie die dicht was. vooral mijn handen en benen vonden het te koud om van buiten te blijven kijken, maar op het raam stond een verwijzing naar een site. ik repeteerde de url een paar keer in mijn hoofd en liep verder door naar huis.

rockarchive blijkt in 1998 opgericht door jill furmanovsky. er waren al galeries in london en dublin, en nu dus ook in amsterdam.

In the footsteps of collectives like Magnum, rockarchive is run very much on behalf of its photographers. Its philosophy is to accord dignity and recognition to the art of photography and maintain the rights of its practitioners. But the long-term aims are wider: to promote lesser known work by high profile photographers as well as the work of up and coming photographers, to provide a valuable historical resource, to offer news on exhibtions and events and to provide links to other pertinent websites.

op 't eerste gezicht doet het aanbod behoorlijk gedateerd aan. tom waits, u2, elvis costello, blur, joy division etcetera. nu ik de site wat beter doorneem zie ik dat het niet alleen zulk oud spul is, al zijn de meeste gefotografeerden wel heel erg bekend. er lijken wel met enige regelmaat verse fotografen ingelijfd te worden, maar ook pas nadat de sporen al verdiend zijn.

ik zie mezelf niet snel foto's van muzikanten aan de muur hangen. ze zouden gaan bewegen en praten en bij me intrekken, en dat heb ik liever niet. als je daar zelf geen last van denkt te hebben, en als het niet nieuw en spannend hoeft te zijn dan vind je bij rockarchive misschien iets van je gading. ze hebben ook fotoboeken en box-sets. als ze volgende keer open zijn zal ik eens beter kijken.

gisteravond, terwijl ik naar six feet under keek, is hier een vrouw op de stoep doodgereden. een meter of 25 verderop. een man met drank en een auto verloor de macht. zoiets. ik heb het helemaal niet gemerkt maar at5-tekst schreef het. volgens at5 was het een stuk verderop maar toen ik vandaag naar buiten liep zag ik dat het erg dichtbij was. er stonden een paar buurtbewoners bij een lege plek met veel roestbruin en witte kruisen en strepen op straat. en er lagen wat paarse tulpen.

'tis niet dat ik het had kunnen zijn. ik had het al zo vaak kunnen zijn. in een schietpartij, in 't verkeer, een shock-reactie op verkeerde medicijnen. plus al die keren dat ik het had kunnen zijn waar ik zelf helemaal geen weet van heb. en gelukkig maar want anders valt er niet te leven. maar dat ik zo helemaal niks gemerkt heb. 23.30 uur, ik denk nog even na. ja, dat was six feet under-tijd, geen harde muziek ofzo.

terug van boodschappen hagelde het even. de buurtbewoners stonden er al niet meer. niemand stond er. ik had ook bloemen gekocht. niet met de bedoeling ze op straat te leggen trouwens. ik kan daar niet zoveel mee, met die gewoonte. en het kon ook al niet meer, er stond een auto geparkeerd waar net nog paarse tulpen lagen. parkeerruimte is schaars.

tijdreizen is zo lastig niet.

het heeft even geduurd, maar na bijna 3 maanden bloggen heb ik nu toch bedacht dat een woord van welkom wel zo vriendelijk staat. zeker in dit gurige jaargetij. en zie boven.

nu het er zo staat lijkt het meer een motto dan een welkomstwoord, maar volgens web-log is dit toch heus mijn welkomsttekst. ooit komt het nog wel goed, met mij als gastvrouw.

het is trouwens de eerste zin van een verhaaltje dat ik ooit schreef, het staat hier onder. en voor wie een beetje moe wordt van al die verhaaltjes die ik al eerder schreef: ik heb een paar nieuwe in de maak. even geduld nog. ik heb een paar jaar bijna niet geschreven en het is weer even wennen.

ik moet meer schrijven volgens ace. maar mijn typevingers zijn even aan het dansen. ha! nieuwkomer van het jaar? potentiele kanjer? nee, daar komt vanavond niks meer uit.

'kzal er ook eens over nadenken, wie ik wil nomineren voor een dutch bloggie.

ik zie dat ik plots ook een categorie mee kan geven aan een log. dat is fijn & handig, ook voor jou.

ik heb nog niet 't hele archief van categorie voorzien maar dat duurt niet lang meer. linksboven zie je de verschillende categorieen. klik je bijvoorbeeld op muziek dan zie je alleen de logs die volgens mij met muziek te maken hebben en hoef je al dat andere geneuzel niet te lezen als je niet wilt. ook handig om iets terug te zoeken.

nu mis ik alleen nog de mogelijkheid om aan 1 log meerdere categorieen toe te kennen. want 't leven laat zich best in hokjes stoppen maar zo 1-dimensionaal is het nu ook weer niet. en als ik dat zelf probeer te ondervangen door bijvoorbeeld 37 categorieen aan te maken, dan is het geen handig systeem meer. ik ga maar eens een verzoekje mailen.

en oh, elke categorie moet natuurlijk een eigen rss-feed hebben, mocht iemand echt alleen in enkele onderwerpen geinteresseerd zijn.

walter van den berg schreef op 3 november even geen vanillevla.

ik citeer een stukje:

Ik ben zo flexibel als vanillevla; als iemand A zegt, en dan op een duidelijke manier, met goeie argumenten, ga ik al snel met hem/haar mee. Maar als iemand anders B zegt en zijn/haar argumenten zijn ook wel aardig, dan zeg ik: goh, B, je hebt gelijk.

Gelukkig heb ik geen enkele moeite mezelf te weerhouden van het meegaan in de uitspraak: je mag kennelijk niet meer zeggen wat je denkt in Nederland.
Mensen die dat graag zeggen, geven geen flikker om vrijheid in wat voor vorm dan ook. Die mensen willen maar twee soorten vrijheid:
- de vrijheid om te kunnen kankeren op Marokkanen (zo'n kankerpartij werd vroeger voorafgegaan door je mag het eigenlijk niet zeggen, maar...; dat is Pim Fortuyns enige prestatie, het feit dat die zin weggelaten wordt)
- de vrijheid om tv te kunnen kijken en SCHANDE! te roepen als ze het ergens niet mee eens zijn.

[...]

De moord op Theo van Gogh is geen aanslag op de vrijheid van meningsuiting voor de telegraaf-fundamentalisten: zij mogen nu weer net iets harder roepen dat die kutmarokkanen moeten integreren of anders op moeten rotten.

lees hier het hele cursiefje

echt waar, het bestaat nog. de wereld zal er niet beter op worden, maar ik was zelf toch blij verrast door het bericht dat ik 2 gastenlijst-plekjes heb gewonnen voor de zaterdag van london calling in paradiso.

muziek! en dansen ook. ik was al bijna vergeten dat 't nog bestaat.

ook veel amerikanen hebben genoeg van al dat religie-gedoe in hun land. de toronto star weet een oplossing:

met dank aan scientist of the invisible

rene zwaap schreef in de groene amsterdammer die afgelopen woensdag of donderdag uitkwam:

De beestachtige slachtpartij waarvan Van Gogh het slachtoffer werd, zal door zijn vele medestanders worden gezien als de definitieve bevestiging van zijn gelijk. Iedere poging tot nuancering zal door datzelfde kamp worden geïnterpreteerd als een poging tot rechtvaardiging van 2 november 2004.

Precies zoals de critici van de politiek van Pim Fortuyn door Van Gogh werden vereenzelvigd met diens moordenaar. Alleen de extremen tellen nog mee. Alles wat daartussen zit, is niet langer relevant.

Het is het sentiment van de kruistocht of de jihad, een uitzichtloze tunnelvisie die ook de moordenaar van Theo van Gogh tot zijn daad moet hebben gebracht.

___________

begrijp ik nu goed dat zalm eigenhandig een oorlog heeft verklaard? *

gelukkig krijgt hij reacties op die woordkeuze van andere politici. al vallen die me ook wel weer tegen. zo zegt marijnissen: Het suggereert twee volkeren die elkaar op leven en dood bestrijden. Dat brengt een oplossing van de problemen in Nederland niet dichterbij. Als de rationaliteit uit beeld raakt, kan de haat zijn vrije gang gaan en zich nestelen in de hoofden van extremisten. Nieuwe gruweldaden zijn dan snel geboren en gerechtvaardigd voor die lui.

niet alleen 'voor die lui' meneer marijnissen, een moskee is ook sneller in brand gestoken als ministers zeggen dat we een land in oorlog zijn. want 'dat soort lui' kennen we ook in dit land, niet alleen 'die lui'.

heeft zalm inmiddels al een beroep gedaan op zijn vrijheid van meningsuiting?* ondertussen vindt remkes dat donner niet ver genoeg gaat, dat het makkelijker moet zijn wetten te veranderen als je een probleem moet oplossen.

Alleen de extremen tellen nog mee. Alles wat daartussen zit, is niet langer relevant. Het is het sentiment van de kruistocht of de jihad, een uitzichtloze tunnelvisie die ook de moordenaar van Theo van Gogh tot zijn daad moet hebben gebracht.

als het kabinet nu eens zijn best doet zich ver van de extremen te houden. en nee, dat is niet hetzelfde als 'een kopje thee drinken'. al zijn er aanhangers van fortuyn en vrienden van theo* die hard hun best zullen doen die indruk te wekken. en veel banggemaakte mensen die het geloven.

als het christenfundamentalisme hier eens gewelddadig zou worden, en dat zou -net als in de vs is gebeurd- leiden tot moord op een abortusarts.

ik vraag me af met welke maatregelen men dan zou reageren. misschien is het wel goed om er eens op die manier over na te denken. het haalt allicht wat islamofobie uit de situatie, zodat er iets objectiever nagedacht kan worden over oplossingen.

--
* update: ik lees zojuist dat ook zalm vanavond onderdeel vormt van de herdenkende vrienden. hij speelde een bijrolletje in een film.
waarom verbaast me dat niet?

de vrijheid van meningsuiting kent momenteel beperkingen. tenminste: wie iets wil zeggen over 'dialoog' heult welhaast met de vijand. wie zegt dat een groep extremisten niet representatief is voor een hele godsdienst is bijna medeschuldig aan de moord op van gogh. vreemd genoeg zijn het juist de grote voorvechters van vrijheid van meningsuiting die op die manier proberen bepaalde geluiden de mond te snoeren.

wie niet onverdeeld voorstander is van 'harde maatregelen' krijgt weinig recht van spreken. wie het niet eens is met die harde maatregelen is het blijkbaar eens met de moord op van gogh. dat is niet zo natuurlijk maar als je dat wilt uitleggen blijkt luisteren voor sommigen wel heel moeilijk.

komt het wellicht goed uit, alle nuance en elke dialoog verdacht maken? het laten voortbestaan van polarisatie, waarom zou je dat willen? op welke manier kan dat tot een oplossing bijdragen?

als ik mijn gedachten daar eens over laat gaan kom ik op de volgende mogelijkheid:

polarisatie is noodzakelijk voor wie, a la bush, wil zeggen "wie niet voor ons is, is tegen ons". voor wie allerlei maatregelen wil doorvoeren die verder gaan dan een maatschappij onder normale omstandigheden wil accepteren. om die acceptatie toch te krijgen is het nodig om het gevaar zo groot mogelijk te maken. om de angst te creeren dat het zonder die maatregelen pas echt uit de hand zal lopen. om stemmen die een ander geluid laten horen de mond te snoeren.

een moord op fortuyn en een moord op van gogh. en vele bedreigingen, bijna uitsluitend gericht tegen politici en opiniemakers. geen wonder dat politici en opiniemakers een beetje bang zijn. en zich willen beschermen. maar ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat ze bijdragen aan het in stand houden van angst in de hele samenleving. om draagvlak te krijgen voor de maatregelen die ze wensen om -in eerste instantie- zichzelf te beschermen.

de gemiddelde nederlander wordt op dit moment niet direct bedreigd. sommige politici en opiniemakers worden wel direct bedreigd. dat is heel erg. ik word zelf niet direct bedreigd, en ik voel me eigenlijk ook helemaal niet bang. dus heb ik hier en daar mijn vraagtekens bij de geluiden die je deze week vooral hoort.

lossen we de dreiging van extremisme op door de aivd te vergroten, door bevoegdheden uit te breiden, door hardere maatregelen? ik weet het niet hoor. natuurlijk moet er adequaat opgetreden worden tegen extremistische uitwassen. geweld kunnen we niet accepteren.

maar er is niet alleen vrijheid van menigsuiting in dit land, er zijn wel meer vrijheden. er is ook een hoge mate van vrijheid je leven in te richten zoals je dat zelf wilt. er is ook vrijheid van godsdienst. ook de vrijheid om diep-gelovig te zijn als je dat wilt. maar geen vrijheid van geweld, dat niet. het geweldsmonopolie ligt in dit land bij de overheid.

respecteren we die andere vrijheden (van godsdienst, van manier van leven) evenveel als de vrijheid van meningsuiting? ik weet het zo net nog niet. op het eerste gezicht wel.

ik hoef niet per se koffie te drinken met mijn buurvrouw. ik hoef niet in een spijkerbroek te lopen of gtst te kijken als ik daar geen zin in heb. als ik morgen zou besluiten de kaballah aan te hangen dan wordt dat allicht wat vreemd bekeken maar er zou me geen strobreed in de weg worden gelegd. ik mag er een stamkroeg op na houden waar ze dezelfde krant lezen als ik maar ik kan ook rustig een andere kroeg binnenstappen. ik mag zeggen dat ik geen rijbewijs heb noch wil hebben. ik mag mijn kop kaalscheren of mijn haar paars verven. als ik voor het eten wil bidden mag dat ook, als ik in een restaurant eet wordt daar misschien wat vreemd naar gekeken maar dat is dan ook alles. ik mag zomers thuisblijven of naar moskou in plaats van spanje. ik mag op allerlei manieren afwijken van de gemiddelde nederlander als ik dat wil.

heb ik diezelfde vrijheid als ik de islam aanhang en een hoofddoekje draag, mijn vrije tijd graag in de hamam doorbreng, meedoe met de ramadan en zomers altijd naar turkije ga? in zekere zin wel. maar dan moet ik er wel tegen kunnen, zeker sinds 11 september, dat ik raar word bekeken, dat ik onderwerp ben van verhitte debatten in de media of ik dat hoofddoekje nu wel of niet om mag, dat ik telkens moet vertellen dat ik zelf tegen geweld ben en moslim-extremisme ook heel erg vind. dat ik steeds moet uitleggen dat het mijn eigen keus is dat hoofddoekje te dragen en dat ik thuis heus niet in elkaar word geslagen. als ik de kans al krijg dat te vertellen, en niet met angstige blik ontweken word. en ik moet er tegen kunnen dat ik soms voor geitenneuker word uitgescholden.

dus ja, ik heb die vrijheid wel maar het is toch niet helemaal dezelfde vrijheid als ik nu heb. mijn anders-zijn wordt in dat geval veel minder gerespecteerd dan het nu wordt.

ik stel voor dat we dat ook eens aanpakken. dat we niet alleen extremisten adequaat aanpakken maar dat we ook meer respect opbrengen voor de niet-extreme moslim. dat is helemaal zo moeilijk niet en het kan zelfs zonder dialoog. het zou de integratie helpen want wederzijds respect is een voorwaarde om onderdeel te kunnen vormen van dezelfde maatschappij. wederzijds respect.

zonder die voorwaarde zal de aanpak van extremisme niet tot het gewenste resultaat leiden. ik ga er tenminste vanuit dat 'het gewenste resultaat' een land is waar verschillende mensen de vrijheid hebben te leven zoals zij dat willen zonder risico bedreigd en vermoord te worden om hun levenswijze of mening.

en vanuit een houding van respect en een besef dat we onderdeel uitmaken van dezelfde maatschappij kunnen we ook veel beter zicht krijgen op misstanden die er wel zijn en daar wat aan doen. voor 't geval ik dat hoofddoekje niet vrijwillig zou dragen en wel in elkaar geslagen word thuis. roepen dat ik achterlijk ben, mijn man een geitenneuker is en de profeet waarin ik geloof een pedofiel, daar heb ik dan toch helemaal niks aan?

voor 't eerst in tijden hoop ik dat 't kabinet *niet* snel valt.

de toekomst heeft haast. want wat draaien we weer snel, het duizelt me een beetje. de actualiteiten vliegen langs als de dorpjes vanuit een TGV-raampje.

maar ik vind het niet erg, het is wel tijd voor iets heel nieuws. het uitzicht is op dit moment niet zo heel erg fraai, maar geen stad zonder lelijke buitenwijken, geen geboorte zonder pijn.

het begin van 'the famished road' van ben okri.

In the beginning there was a river. The river became a road and the road branched out to the whole world. And because the road was once a river it was always hungry.

In that land of beginnings spirits mingled with the unborn. We could assume numerous forms. Many of us were birds. We knew no boundaries. There was much feasting, playing, and sorrowing. We feasted much because of the beautiful terrors of eternity. We played because we were free. And we sorrowed much because there were always those amongst us who had just returned from the world of the Living.

They had returned inconsolable for all the love they had left behind, all the suffering they hadn't redeemed, all they hadn't understood, and for all that they had barely begun to learn before they were drawn back to the land of origins.

There was not one amongst us who looked forward to being born. We disliked the rigours of existence, the unfulfilled longings, the enshrined injustices of the world, the labyrinths of love, the ignorance of parents, the fact of dying, and the amazing indifference of the Living in the midst of the simple beauties of the universe. We feared the heartlessness of human beings, all of whom are born blind, few of whom ever learn to see.

There are many reasons why babies cry when they are born, and one of them is the sudden separation from the world of pure dreams, where all things are made of enchantment, and where there is no suffering. The happier we were, the closer was our birth. As we approached another incarnation we made pacts that we would return to the spirit world at first opportunity. We made these vows in fields of intense flowers and in the sweet-tasting moonlight of that world. Those of us who made these vows were known among the living as abiku, spirit-children. Not all people recognized us. We were the ones who kept coming and going, unwilling to come to terms with life. We had the ability to will our deaths. Our pacts were binding.

Those who broke their pacts were assailed by hallucinations and haunted by their companions. They would only find consolation when they returned to the world of the unborn, the place of fountains, where their loved ones would be waiting for them silently.

Those of us who lingered in the world, seduced by the annunciation of wonderful events, went through life with beautiful and fated eyes, carrying within us the music of a lovely and tragic mythology. Our mouths utter obscure prophecies. Our minds are invaded by images of the future. We are the strange ones, with half of our beings always in the spirit world.

het hele eerste hoofdstuk (ik heb nogal wat geknipt) kun je hier lezen, met plaatjes nog wel.

gezien de overweldigende hoeveelheid bezoekers van vandaag (36 tot nu toe!) en het feit dat ik echt helemaal niks te zeggen heb, zet ik even een muziekje op.

lucky jim dan maar. je moet zelf even op 'listen' klikken (ik ben en blijf een belabberde gastvrouw) maar dan heb je ook wat: een cd die mijn jaarlijstje wel gaat halen.

een raar ding, zo'n blog. alsof je een persoonlijk krantje uitbrengt. en in een krantje hoort nieuws. en als iedereen dat nieuws al kent dan toch zeker een reactie op dat nieuws. en dat voelt toch wel heel aanmatigend, je eigen krantje voor je eigen mening. maar toch.

rond lunchtijd liep ik even een blokje om de stopera. dat doe ik wel vaker want het is fijn je hoofd leeg te laten waaien. maar de sfeer op straat was anders. iedereen leek aangeslagen, ook de anders zo levendige waterloopleinmarkt was stil. hier en daar klonk balkenende uit een radio en voorbijgangers bleven staan luisteren. maar geen discussie ofzo, meer een algehele bedruktheid.

en zo voelde ik me ook. om het vreselijke van de moord op theo van gogh, maar niet alleen daarom. vooral ook vrezend voor mogelijke consequenties. na 11 september is een polarisatie ontstaan. en wat was ik blij toen op 6 mei bleek dat fortuyn's kogel "van links" kwam, en niet uit islamitische hoek. zo'n kogel van links, dat kon onze samenleving nog wel aan dacht ik. en dat leek ook zo te zijn, al ging de polarisatie ondertussen door.

maar deze moord is anders. en wat zullen een hoop mensen toch de neiging hebben de schuld te leggen bij een hele bevolkingsgroep, in plaats van bij het individu dat dit gedaan heeft. ongeacht waar dat individu zich op beroept en ongeacht de kleine groep die het met dat individu eens is, het blijft een actie van een individu en niet van een bevolkingsgroep.

ik hoop dat al die mensen die tijd en ruimte hebben op tv, in kranten en tijdschriften, dat die mensen zich bewust zijn van de verantwoordelijkheid die dat met zich meebrengt. nee, ik bedoel niet 'dat je niet mag zeggen wat je vindt' tegenwoordig. ik bedoel wel dat je geen hele groep de schuld mag geven van een individuele actie. of van wat een minderheid van die groep er aan extreme gedachten op nahoudt. zoals niet heel links nederland verantwoordelijk gesteld kan worden voor de moord op fortuyn.

sinds 11 september zijn er mensen die dat vergeten. ik hoop niet dat er vandaag, door deze moord, mensen bijkomen die dat vergeten. want dan raken we nog verder van huis.