het is een beetje een werkweekend, en daarom zit ik op een zaterdagmiddag aan tafel wat stukken te lezen. zonder veel zin dus elke afleiding is welkom. er is alleen niet veel afleiding. mijn hand glijdt even over de ipod. mijn arme kapotte ipod. ik heb de afgelopen maand wel honderd reanimatiepogingen ondernomen, zonder resultaat. hij ligt dan ook op tafel om snel eens naar het ipodziekenhuis gebracht te worden. ik geef 'm een aaitje en richt mijn ogen weer op mijn werk.

mijn ooghoek ziet iets vreemds. mijn ooghoeken zien wel vaker iets vreemds (overstekend wild, lichtflitsen, de geliefde wanneer afwezig) dus erg serieus neem ik ze niet, zeker niet wanneer ik maar wat graag afgeleid zou worden. maar het beeld blijft, is niet vluchtig. dan is het meestal echt en geen waan, dus ik sta mezelf toe nogmaals naar mijn ipod te kijken.

het is echt! het schermpje geeft licht en met een plaatje van een batterij met een zigzagje erdoor vertelt hij me dat-ie er weer is en dat-ie dorst heeft. mijn handen trillen als ik hem oppak. het schermpje blijft stralen en schreeuwen om energie en ik steek een plugje in de oplader en dan voorzichtig in de ipod en het schermpje licht nog steeds op en oh! het plaatje verandert in een batterij die zich oplaadt! en hij doet het hij doet het hij doet het!

wilde je gewoon een maand winterslapen dan, ipodje? of vond je die samenwerking tussen calexico en iron & wine zo slecht dat je daarna even geen zin meer had? had ik je eerder zachtjes moeten aaien in plaats van steeds maar hardhandig op je knopjes drukken om je te resetten?

je kunt het me niet vertellen he. waarom heeft papa apple je dan ook zo weinig plaatjes meegegeven om mee te converseren? zelfs een tamagotchi kon zijn behoeftes al beter uiten dan jij. maar je batterijtje straalt en laat nu een stekkertje zien dus ik weet dat je genoeg hebt gegeten. en ik plug mijn oortjes in en je zingt weer tot me, je zingt! en alles is goed tussen ons.

*zo zegt colleen in een interview op textura.org (direct linken lukt niet, ga naar archieven en dan interviews om het te vinden)

deze moet je horen! een vrijdagavond in augustus, na een treinreis weer samen en hij zet een cd op. kinderlachjes kabbelen mijn oren in. dan muziek en stemmen, ritme en geluidjes. een feestje vol dwaasheid en liefde vangt aan. een voet tapt mee, dan twee. bij grass schudt mijn hoofd van links naar rechts en bij the purple bottle barst alles open en dans ik en doe met hoog stemmetje luidkeels mee: woooooohooooo i get that, woooooohooooo i get that. het is maar goed dat de gordijnen dicht zijn op ons partijtje. we zijn afwisselend drie en zestien en buitelend verliefd.

bij latere beluisteringen hoor ik steeds meer van de teksten die ook naar dwaze euforische liefde smaken. de geluidjes laten van alles van zich maken. een plagerig trolletje doet een boze geest na en rent schaterend weg achter bomen, een ander slaat met takjes tegen de stammen, een beekje klatert mee met alle vrolijkheid. the purple bottle is het hoogtepunt van euforie. wat volgt is zachter. zuchtjes wind, handen door haren en het trolletje die bekent dat er helemaal geen boze geesten zijn.

in oktober zien we ze in de kleine zaal van paradiso. voor het eerst hoor ik goed wat een prachtig naief liefdesliedje the purple bottle is. we dansen en schudden en springen mee. ook live is het betoverend en vervoerend.

lees wat gerard gisteren schreef, ik heb daar eigenlijk niets aan toe te voegen. ook joris beschrijft het prachtig. deze plaat maakt zielsgelukkig.

tot ik verdrink.

een avond thuis, alleen. op een enkele kaars na is het donker, ik heb een glas wijn en een luie stoel en luister naar antony. en zomaar vallen tranen.

in dit voor mij zo goede jaar heeft alleen antony me laten huilen. zang en muziek zijn intens intiem. antony zegt zelf dat zijn muziek niet tragisch is, maar zoekend. en ja, zijn muziek dringt binnen en zoekt en vindt snaren om te raken en roeren. want smartelijk zijn deze liederen voor vooral stem, viool en piano wel.

i'm interested in this whole idea of how lonely everybody is. people really are minorities of one, everyone's such an island, and there's so many people. why don't we spend more time finding ways to enjoy things as a collective conciousness?

antony vraagt het zich af in een interview met pitchfork. teder maar meedogenloos raakt hij die eenzaamheid. ik kan deze plaat niet te vaak horen, juist omdat er geen ontkomen aan is. hope there's someone to take care of me. when i die, will i go? in what can i do is een vogeltje te zwak om te vliegen en weer is de dood nabij.

ook als de emoties minder herkenbaar zijn weet hij te ontroeren en je bij hem te houden. one day i grow up, i'll be a beautiful woman. but for today i am a boy. en ik denk aan een week van duizend dagen: een verhaal over een klein dik jongetje dat eigenlijk een meisje was, en dat uiteindelijk een grote dame werd.

de stemmen in de liedjes zijn allen in transitie, onderweg van hier naar het onbekende. zoekend en tastend. soms bang al is er ook hoop. die hoop triomfeert in bird gehrl. de vleugels zijn gevonden en gaan gebruikt worden. i'm gonna be born. het vogeltje is niet langer te zwak om te vliegen en zal het onbekende eindelijk gaan verkennen. for bird girls go to heaven, and bird girls can fly.

en toch... is het een vlucht richting dood? ik weet het niet, zo min als het vogeltje het weet. maar ik vertrouw wat muziek en stem mij beloven: een verlossing om, waarheen dan ook, eindelijk de vleugels uit te slaan.

"als ik ga zeggen toen psychocandy uitkwam... ben ik al heel oud he?" maar de geliefde reageerde met een vrolijk there's your first line! en een eerste regel is een kadootje met dit dagelijkse woordworstelen. toen psychocandy uitkwam dus, toen heeft die mijn pick-up maanden niet verlaten. wat een heerlijke wazige fuzzy liedjes. somewhere i can't be found, my little underground uhuhu. ahahaa.

black rebel motorcycle club. ik kende de naam vóór de muziek. black rebel motorcycle club. ondanks de motoren ging mijn bloed sneller stromen. als dat nu maar geen hells angelrock was. debuut b.r.m.c. bleek allesbehalve dat. daar waren the jesus and mary chain weer! en weer was ik gelukkig. opvolger take them on, on your own zette de lijn door. iets steviger misschien maar nog steeds dat heerlijke fuzzy geluid.

ik zie ze in paradiso, 30 juni 2004. een double bill met von bondies tijdens de ek-wedstrijd nederland-portugal. robert en peter komen samen op en doen 2 nummers zonder drummer nick. bluesy in een heftige en ruige vorm. ik denk wow en waarom ken ik dit niet? dat legt robert, of misschien ook wel peter, even later uit: het zijn voorproefjes van het nieuwe album. ik maak een mentale aantekening om hun site in de gaten te houden.

en dat doe ik. ik lees over een breuk met virgin, over het kwijtraken van drummer nick en het terugvinden van nick... er gebeurt van alles maar geen nieuw label en dus geen album. tot ik begin juli howl ter download zie.

mmm. niet slecht. dit is duidelijk een heel ander album dan de 2 voorgaande, maar waar is die opwinding die de nummers in paradiso teweeg hadden gebracht? minder lawaai, meer akoestisch, blues en roots en gospel maar het komt allemaal wat bloedeloos op me over. mmm, nog maar eens luisteren denk ik maar het komt er steeds maar niet van.

eind augustus. we hebben een huisje in de vogezen gehuurd en vlak voor vertrek koop ik toch maar even de oor. en op een middag in de tuin zegt de geliefde plots leuk interview met black rebel motorcycle club! en ik lees het ook en ergens laat op die avond met een fles cognac willen we beide howl toch nog maar eens horen. in het huisje staat een heel klein cassetterecordertje. daar hebben we een krakkemikkig installatietje van gemaakt, met behulp van het apparaatje (een cassettebandje met een snoertje) dat ook zorgt dat de ipod aangesloten kan worden op een autoradioding. en plots hoor ik het. time won't save our souls... dan valt de muziek in en de schuivelende voeten en klappende handen. daar komt het ritme: who knows if i see you again en op de achtergrond hoor je whooo! en een gemompeld probably not. blues, soul, gospel en spiritual door de black rebel motorcycle club-mangel gehaald. ik houd wel een slag om de arm. misschien is het de vakantie, de cognac, dansen met mijn lief.

terug in amsterdam. oktober en herfst. het werkt nog steeds. blues from a gun zongen the jesus and mary chain jaren na psychocandy. howl is geen blues from a gun, eerder blues die lichtjes door de fuzzbox gehaald is. het vage en wazige is deels behouden maar toegepast op traditioneel amerikaanse muziek. racing with the rising tide to my father's door. het resultaat is prachtig. still suspicion holds you tight is een hoogtepunt, en fault line en complicated situation ... december 2005. ik maak een jaarlijstje en wil de hoogtepunten van howl opschrijven en geef het op. ze zijn me alle 14 lief.

i give you all that i have but you don't see... o, maar ik zie! heus, ik zie het licht. het is blues die lichtjes door de fuzzbox gehaald is.

op nummer 7 alweer een zomerplaat. ik zucht. eergister liep ik al door zomers amsterdam terwijl ik voor de haard had kunnen liggen, moet ik dan nu heus gaan zonnen op mijn balkon in plaats van spelen in de friese sneeuw? laat ik dan eerst maar een warm bad nemen om me de zon in te dromen.

boven in bad hoor ik nauwelijks de muziek, alleen de geluiden van wat toch nog -als ik er alleen ben- een vreemd huis is. tikjes van de verwarming, buurkinderen in de sneeuw en ondefinieerbare klanken. ik kan me niet verplaatsen naar die ochtenden in de zon. jaga jazzist, meeuwen in de lucht en bootjes in de gracht. ochtenden zoals ik 5 april beschreef. de gierzwaluwtjes kwamen en de zomer werd lomer en de jaga'z klonken nog steeds goed. klankvelden koel en warm, speels als een dwarrelend sneeuwvlokje en... hola! zucht. dit gaat niet lukken.

ik stap uit bad en loop naar beneden. de tuin is zacht en wit gekleed en sneeuw dwarrelt nog steeds. ik hoor de laatste klanken van i have a ghost now what, begin opnieuw met all i know is tonight en vergeet alles wat ik boven bedacht heb.

zomerplaat? sneeuwplaat! noorwegen, natuurlijk. muziek als het noorderlicht, een steeds veranderend hoorspel waarin instrumenten met elkaar spelen. nu eens snel, dan zachtglooiend. van vloeibaar naar de verstilling van bevroren om even later weer te smelten en dan opeens in sprankelklankjes uiteen te vallen. zo uplifting als het diep inademen van een zonnig bevroren winterdag. speels als gierzwaluwtjes in zomer en sneeuwvlokjes in winter.

in de tuin staat nog een zomerstoel, uitgeklapt in de meest luie ligstand. sneeuw ligt te zonnen. jaga jazzist. ik glimlach. het is tijd om mijn boots aan te doen. ik ga op ontdekkingstocht in deze stad die ik dit jaar heb leren kennen maar nog niet eerder alleen heb verkend. het is heel jammer dat ik de jaga'z niet mee kan nemen in de ipod maar ik draag nog genoeg vitamin z in me mee om me erdoor te laten vergezellen. leeuwarden norway, here i come!

eerste kerstdag. de geliefde rommelt wat, zodat we zometeen de open haard in brand kunnen zetten. ik zit achter zijn computer, een glas rode wijn naast me, links staat de zak haardhout. we luisteren naar de christmas cd van low. ik probeer aan joy zipper te denken. aan al die zomerochtenden dat joy zipper met me mee mocht lopen naar mijn werk. door de jordaan, over de dam, damstraat, oude- en nieuwe hoogstraat, waterlooplein, tot in de lift. de geliefde roept dat het hout in de haard kan en ik wandel door zonnig amsterdam. in de jordaan brengen papa's de kinderen naar school, door de raadhuisstraat lopen de eerste toeristen, vroeg aan de wandel in short en hempje. tabitha zingt go tell the world en ik glimlach naar alle blote benen.

vinny zegt dat hij op een ochtend wakker werd, naar buiten keek en een wit vogeltje zag dat hem aankeek. vinny keek terug, het vogeltje zei tegen hem í'll go tell the world en vloog weg. waarop vinny een liedje schreef: go tell the world. een verhaaltje zo licht en luchtig als veel van joy zippers muziek. hippyhappy, blij van zin. perfect om je op een zomerochtend te verzoenen met de komende werkdag. the jesus and mary chain zongen i'm happy when it rains. joy zipper echoot hun geluid, maar zijn meer happy when the sun shines en droef wanneer het regent. go tell the world heeft een vleugje nancy sinatra. alles zegt *pop*, maar de bubble barst nergens. lying naked in the sun, making eyes at everyone, you're the 1. zingt vinny. en dan tabitha weer: everyone who looked like you, i love you so much that i loved them too. anything you sent i held it like a child, if it got broke i felt like you died.

niet alles is vrolijkheid, maar ook de melancholie van bijvoorbeeld thought's a waste of time is een lichte variant. volgens vinny een hangover song, geschreven in de keuken na een nacht zwaar drinken. het werpt je niet een existentiële eenzaamheid in, je blijft gewoon meeneuriën. melancholy light is het.

tabitha en vinny zijn niet alleen muzikaal een stel en dat is onderdeel van mijn beleving. ik denk ook aan de geliefde en aan de vele zomermiddagen in zijn tuin waarop joy zipper de soundtrack verzorgde. de vorige cd american whip wat vaker dan the heartlight set maar ze zijn voor mij onlosmakelijk met elkaar verbonden. dat heb je met die ipod playlists. ik selecteer joy zipper en hoor alle nummers van beide cd's terwijl de stad ontwaakt. het is nog een beetje fris maar de zon belooft dat mijn benen strakjes warmer worden. en of het nu american whip is of the heartlight set, zo gek veel maakt dat niet uit. joy zipper zingt in mijn oren en mijn werk zometeen is een tussendoortje in de dag. als ik straks het pand weer uitloop is daar nog steeds de zon, nog urenlang zal ze schijnen.

maar nu eerst naar de open haard. het is kerst. een tijd van andere muziek, van ander licht.

het is kerst. mijn dag bonanza-achterstand loop ik in, maar dat zal dinsdag worden.

ik moet oppassen met mijn woorden. een eerdere draft over deze cd kon ik niet publiceren. spam is not appreciated luidde de melding. hoe kan mijn blogstukje geweigerd worden door mijn eigen spamfilter? heb ik te vrijelijk geciteerd uit de teksten? maar welke woorden triggeren het filter dan? dirty lovers? secret meeting? paranoia? de enkele expliciet sexuele referenties in de teksten had ik toch niet uitgekozen om mijn stukje te illustreren. of voelt het filter de ietwat seedy en dronken atmosfeer van deze plaat aan? ik probeer het opnieuw, heel voorzichtig. na elke nieuw geschreven zin zal ik kijken of mijn spamfilter me de woorden toestaat.

the national zijn de ruigere broertjes van tindersticks. ik zag ze afgelopen mei in de bovenzaal van paradiso (daar kun je hier iets over lezen) en zeker live rocken ze behoorlijk gruizig. muziek voor heel laat in de avond. dansen met in de ene hand een whiskey en in de ander een lichaam. beide vastklampend in de hoop de wereld -die weinig goeds brengt- even op afstand te houden. eenzaamheid, relatieproblemen, sex en waanzin. luister naar opening secret meeting:

this place is full of spies
i think they're onto me
didn't anybody tell you how to gracefully disappear in a room
i know you put in the hours to keep me in sunglasses, i know
and so and now I'm sorry I missed you
i had a secret meeting in the basement* of my brain
it went the dull and wicked ordinary way
and now i'm sorry i missed you

niet zo sterk als cardinal song, de opening van mijn favoriet national album sad songs for dirty lovers, maar je bent meteen binnen in de wereld volgens the national. alligator is over de hele linie iets de mindere maar staat niet voor niets in mijn top 10. karen, daughters of the soho riot, city middle, de viool in baby we'll be fine... en dat zijn niet de enige hoogtepunten. de stem van matt berninger is van eenzelfde donker notenhout als stuart staples maar kent rauwere randjes. zo ook de teksten. soms kwaad, soms met wrange humor en soms ontroerend schetst hij een wereld van mislukking.

veel troost biedt hij niet, zelfs niet als zijn fraaie stem baby, we'll be fine zingt. dat weet hij zelf ook. i don't know how to do this, i'm so sorry for everything zingt hij er direct achteraan.

maar schenk me een whiskey en ik ben bereid het voor even te geloven. dan doe ik de gordijnen dicht, trek mijn meest verdorven jurk aan en dans met je. en als matt enkele nummers later uitschreeuwt: my mind's not right my mind's not right my mind's not right dan schenken we nog eens bij en laten hem alleen met karen.

karen, put me in a chair, fuck me and make me a drink
i've lost direction, and I'm past my peak
i'm telling you this isn't me

_____________________

* het blijkt basement dat het filter niet doorkwam. het duurde even voor ik doorhad dat basement semen bevat. semen uit de blacklist verwijderd, probleem opgelost. en nu hopen dat deze voetnoot niet teveel ongewenste hits oplevert

vanmiddag heb ik dan eindelijk een ipod gekocht. een 30 Gb photo. ik was eigenlijk uit op de 60 maar die bleek overal uitverkocht. de ellende met hebbedingen is dat ik ze meteen wil hebben en 30 is voor mij waarschijnlijk meer dan genoeg. ik wilde de 60 vooral omdat een andere ellende is dat ik standaard het meest geavanceerde hebbeding wil. het is maar goed dat ik zelden tot nooit voor een hebbeding val.

thuis heb ik er meteen een hele hoop muziek op gezet en 2 fotootjes, en toen ben ik boodschappen gaan doen. de eerste die mij buiten in mijn oren mocht zingen was sufjan stevens. illinois als soundtrack bij een zonverlicht amsterdam centrum. het was wondermooi. ik had niet verwacht dat ik het zo fijn zou vinden, muziek terwijl ik door de stad wandel. de ipod was meer bedoeld voor in de trein, om op het balkon
toch hard te kunnen luisteren, voor park en strand en in plaats van een koptelefoon laat op de avond. niet voor in de stad. ik heb dat verkeerd gezien, juist de stad wil een soundtrack. en auto's en trams hoor ik toch nog wel, alleen ietsje verder weg.

het is wel wennen, zo'n ipod. bij de voordeur hield ik even stil. ik moest de muziek nog uitzetten. oh nee, natuurlijk niet. op straat keek ik nu en dan om, maar het bleek het geklik van mijn eigen hakken, net iets gedempter dan ik gewend ben. bij de winkel aangekomen wilde ik 1 oortje uitdoen. ik had vast wel kunnen bestellen met de -niet al te harde- muziek, maar ik vond het nogal onbeleefd staan om beide luidsprekertjes in mijn oren te houden. het vergde wat geklooi voor het ene oortje uit wilde zonder het andere mee naar beneden te sleuren, maar het lukte. toen ik weer naar buiten liep en -na het oortje weer in- ook mijn zonnebril met een routinegebaar weer op wilde zetten kwam ik er achter dat ik mijn zonnebril de hele tijd had opgehouden. ook stond ik iets te lang stil voor een groen stoplicht. ik zag het wel, maar ik reageer bij stoplichten vermoedelijk sneller op de slechtziendenklikjes dan op de kleurwisseling.

toen ik even bleef kijken bij de nieuwe skatescape die ik voor het eerst in gebruik zag vond ik de sufjansoundtrack wat minder passend. ik wilde van muziek veranderen, maar het was een heel gedoe om de ipod snel uit z'n clip-houdertje aan de rand van mijn rok te frutselen. eerlijk gezegd lukte dat me helemaal niet en ik liep weer verder, glimlachend en (naar ik hoop niet al te hard) meezingend. thuis duurde het opnieuw enkele minuten voor ik doorhad dat ik nog met zonnebril rondliep.

ik dacht aan een mij onbekende correlatie tussen sound en vision. maar misschien is een ipod wel als een zonnebril voor je oren en is het niet meer dan logisch om een wereld die van één zintuig wat wordt buitengesloten, ook met de anderen op kleine afstand te willen houden. het zal vast snel wennen. ik wil de wereld ook helemaal niet buitensluiten, ik wil er alleen muziek bij. ik verheug me al op het half uur wandelen naar mijn werk morgenochtend. ik denk dat joy zipper mee mag. en zaterdag, zaterdag mag ik heel lang in de trein zitten. als ik dan maar niet weer automagisch meezing.

de afgelopen week was vooral muziekweek. twee avonden in paradiso brachten the arcade fire, the national, jaga jazzist en ook nog dansen bij amsterdam beat club. op dat laatste na is er al aardig wat over geschreven, door marieke en door diverse andere subjectivisten bijvoorbeeld. maar ik wil ook nog even.

over het optreden dat the arcade fire op 11 maart in de melkweg gaf was ik lyrisch. ik durfde nauwelijks hopen dat ze op 11 mei, na twee maanden touren, weer een dergelijk legendarisch concert zouden geven. ik had me er -zo dacht ik- al bij neergelegd dat de band inmiddels wel moe zou zijn en veel minder enthousiast. maar toen ik gelijk leek te krijgen voelde ik alsnog teleurstelling. lag het aan het publiek? in de melkweg was vrijwel iedereen muisstil, in paradiso werd gekletst bij het leven. zanger win butler merkte op dat het -hij dacht omdat paradiso een kerkgebouw is- op het podium behoorlijk insane klonk, dat geklets. hij leek een bijzonder slecht humeur te hebben, en de rest van de band was een stuk minder speels. marieke omschrijft treffend dat het arcade fire-universum geïmplodeerd leek: het publiek mocht er niet meer bij. toch veranderde dat gelukkig halverwege power out. win maakte zich behoorlijk kwaad en daarmee leken de kletsgeesten uit het publiek verjaagd en zijn eigen spirit hervonden. de rest van het optreden voelde ik me weer opgenomen, ik mocht weer meedoen met the arcade fire.

daarna zag ik the national in de bovenzaal. een tijdje geleden, toen ik binnen korte tijd hun nieuwe cd alligator hoorde als ook de cd hold fast, pioneer van last harbour, vroeg ik me af hoeveel bands eigenlijk bestaansrecht hebben in die tindersticks-niche. tenslotte doen tindersticks het zelf al zo mooi, wat kunnen die andere bandjes daar nog aan toevoegen? wel, dat vroeg ik me al snel niet meer af. live is the national ruiger en rockender dan op cd en mijn tindersticks-associatie verdween vrijwel geheel. ook hier een violist, maar waar bij the arcade fire de violen vooral het ritme lijken op te stuwen doet de violist bij the national soortgelijke dingen met de melodie. prachtig. dat vond ook de holden caulfield van the arcade fire (excuus, ik weet zijn naam even niet) die enthousiast vooraan stond. mijn gezelschap wees me na afloop ook op win butler, die tegen een muur geleund stond. we liepen even op hem af om hem voor het concert te bedanken. en -als zo vaak- zei ik weer te veel. ik hield het niet bij een bedankje voor eerder die avond, ik bedankte hem ook voor het optreden van twee maanden geleden in de melkweg, met de iets onhandige toevoeging that night was legendary and magical but tonight was pretty good too. ach wel, het was de waarheid en dat wist-i zelf waarschijnlijk ook wel. hij nam mijn bedankje met een minimaal knikje in ontvangst. hij reageerde gelukkig op elk bedankje minimaal dus ik voel me er niet al te slecht over.

zaterdag de 14e was ik alweer in paradiso, voor jaga jazzist. ik ken eigenlijk alleen hun meest recente cd what we must. een perfecte cd om bij in de zon te zitten. en lo and behold: ook zaterdagavond in paradiso scheen de zon. we kwamen iets te laat en terwijl ik nog bij de garderobe stond maakte de muziek die van binnen klonk me al vrolijk. tien hele enthousiaste muzikanten op het podium die wel 2 uur gespeeld hebben. wat, is het al 2 uur? vroeg ik. nee, ze hebben 2 uur gespeeld! ah, ok. ik had het ook geloofd als het al 2 uur was (en niet omdat het optreden langdradig leek, integendeel). het zijn toch geen christenen he? vroeg ik nog even voor de zekerheid. nee, het zijn geen christenen. oh wat was ik blij.

zo blij dat ik wilde dansen. bij oneida in de bovenzaal ging dat niet zo. ik kan daar verder niets over zeggen, ik heb maar anderhalf nummer meegemaakt. nog even in de grote zaal gekeken en toen naar de kelder. en in die kelder draaide amsterdam beat club. ik keek nog even om me heen of roger moore en emma peel toevallig ook aan het dansen waren. die heb ik niet gezien, wel amuseerde een deel van jaga jazzist zich ook met deze swingende sounds, vette soul, horny-hammond-jazz, sixties soundtracks, twist a-go-go, dampende ska, sensuele exotica, rock 'n' roll, en koffers vol covers.

het was een fijn weekje.

ik zou het haast vergeten maar ik heb ook nog een bijzonder optreden gezien deze week. afgelopen zondagavond speelde joanna newsom in paradiso. beneden werd wally tax herdacht in een in-de-hemel-is-hopelijk-ook-bier sfeer (om eerlijk te zijn is dat slechts een vermoeden, ik heb de grote zaal angstvallig gemeden). boven, wel, boven was die hemel gewoon. met bier ja.

joanna newsom, dat is een meisje, een harp en een stem. zij tokkelde en de harp sprankelde. ze sprak wat en iedereen glimlachte. ze zong en iedereen was stil. wat een bijzondere liedjes, wat een grappig meisje, wat een mooie avond. klik op de foto hierboven voor een postzegelclip van sprout and the bean en heb spijt dat je er niet was, zondagavond in de hemelzaal van paradiso.

ik was helemaal stil, na the arcade fire. en dat terwijl ik met 3 mannen was, die ik voor 't optreden nog nauwelijks had kunnen spreken ook. maar ik wist alleen een impressive uit te brengen (vier nationaliteiten tussen ons 4-en, vandaar 't engels). dus zei ik impressive en ging vervolgens op 't randje van de dansvloer zitten, elders nog, en liet mijn gezelschap maar even met elkaar praten.

we kwamen binnen tijdens het voorprogramma, de zaal was nog rustig genoeg om zonder veel moeite een goede plek te veroveren. benjamin winter had het moeilijk, een enkel liedje dat mooi leek, maar temidden van het rusteloze publiek klonk het allemaal wat eenvormig. hij wist me er niet lang bij te houden.

na een hoop gerommel op het podium kwamen ze op: the arcade fire. de allereerste klanken brachten me een combinatie van kippevel en ontroering. was het mijn hooggespannen verwachting? ik was immers al begeesterd geraakt door zowel de cd als een filmpje van een eerder optreden. (een filmpje overigens dat -maar dat weet ik pas nu- hen niet eens recht doet. ze zijn veel indrukwekkender, meeslepender dan dit filmpje van een maand of 9 geleden laat zien.) en hoe valt zo'n effect na slechts een paar klanken anders te verklaren?

mijn verwachtingen, hoe hooggespannen misschien ook, werden in het uur dat volgde meer dan ingelost. de omgeving verdween, ik werd muziek. heel even had ik last van de grote bos samengebonden rastavlechten van een meisje voor me, toen ze die ritmisch heen en weer begon te slingeren, mij telkens even rakend. maar ook dat verdween, ik was dan ook verbaasd toen ze me een nummer later vroeg of ik misschien voor haar wilde staan. ik zei dat dat helemaal niet hoefde maar ze zei jawel, straks ga ik vast nog achterover vallen ook. dat doe ik soms dus je kunt beter wel voor me gaan staan. ik nam haar aanbod aan en daarmee was de laatste mogelijke verstoring verdwenen, verplaatst naar een onbekende achter me.

de muziek, het publiek, de bandleden & alles dat die avond door mijn hoofd speelde, het vloeide wonderwel in elkaar over. muzikaal, speels, theatraal (niet teveel, het is en blijft gelukkig een bandje). mijn voeten konden niet echt bewegen, maar mijn dansen begint toch bij mijn benen, dan schouders, hoofd, heupen. dat ging allemaal prima en zo dansend en luisterend en kijkend en voelend kwam alles samen tot een ervaring die, wel, tot een ervaring. welke liedjes maakt niet zoveel uit, al maakte het me erg blij ook no cars go te horen. halverwege rebellion (lies) viel me op dat mijn ogen bij elke 'everytime you close your eyes' als vanzelf ook even dichtgingen en dan weer open. dat zelfs mijn oogleden kunnen dansen wist ik nog niet.

ik herinner me old flame met een repeterend 'it never ends' einde, une annee sans lumiere, neighborhood # 1 en #2 en #3. en een toegift van crown
of love en in the backseat, met een wondermooi einde waarna the arcade fire door het publiek heen verdween. ik was allang in hen verdwenen.

en toen kon ik alleen impressive uitbrengen en op het randje bij de dansvloer zitten. niet terug willen komen. al kwam ik dat natuurlijk wel, langzaam.

met 2 van de 3 mannen (de 3e was katerig van een zware donderdagavond en verdween) naar een cafe in de buurt gegaan, waar één het moment koos ons te vertellen dat-i zwanger is (je snapt me best), en daar zijn we, elders, nog op gaan dansen.

vandaag luister ik de hele dag, met een warm gevoel en een terugkerende
glimlach, naar the arcade fire. elders, alweer. in mei komen ze opnieuw, naar paradiso onder andere. ik zal er zijn en als je wilt meemaken wat mijn woorden niet kunnen overbrengen, wat ik er niet eens goed tussen weet te leggen, kom dan ook. the arcade fire is een plezier voor oog en oor, voor lichaam en ziel.

al jaren en jaren zit ik met de vraag of het klopt dat hommels ontwerp-technisch gezien eigenlijk helemaal niet zouden moeten kunnen vliegen. dat is me verteld eens toen ik vrij jong was, en intrigeerde zo dat het me altijd is bijgebleven. niemand wist later ooit te vertellen of het waar is dat hommels kleine wondertjes zijn.

ik heb zelfs een keer zo'n nachtelijk radioprogramma gebeld waarin luisteraars elkaars vragen beantwoorden. niemand belde met een antwoord. van de week moest ik er weer aan denken toen ik iemand vertelde over deze radio-ervaring, die nog bijna een absurde wending nam. de presentatrice vroeg me namelijk in het bijbehorende praatje waar ik werkte. dat heb ik maar wat in het vage gelaten. net op tijd realiseerde ik me dat het allicht wat vreemd was te laten blijken dat ik met tientallen ingenieurs lucht- en ruimtevaarttechniek werkte. en ik had -en heb- mijn hommelvraag nooit aan hen voorgelegd.

donderdag kocht ik eindelijk perpetuum mobile van einsturzende neubauten. en vanmiddag hoorde ik wat blixa zingt in het mooie youme & meyou:

they have proven quite effectively
that bumblebees indeed can fly
against the field's authority

blixa kent het verhaal! daar maakt hij me erg blij mee. even dacht ik er over om in de wereldwijde wibliotheek te zoeken of het nu wel of niet een onzinverhaal is. maar ik heb het nog niet gedaan, ik blijf veel te graag denken dat hommels het onmogelijke doen.

there's a hiss from the highway
snakes her hips into everybody's ears
don't think i've heard silence for years
and i could have sworn i saw you
walking down the cobbled stones
beneath the leaning trees yesterday

i know you sailed away some time ago
but we come here to listen to you comfort us
with your lullaby

underneath the drinking tree
we sail away with our friends
the cemetery is alive tonight
the disappeared the gruesome and the strays
we are invisible ink
as beautiful as you now

there's a sound in your voice
there's a place in your everlasting words
yet i don't have a clear belief
yet i could have sworn i heard you sing to me
from my headphones deep into my head like pill

we listen closely

deze zong hij ook, vanmiddag. the drinking tree. phantasio was behoorlijk druk en ben christophers was alleen. en alleen met gitaar kreeg-i ons allemaal stil. wel, dat is niet helemaal waar. ergens liet een babykleuter even van zich horen, en een rick de leeuw hield een -gelukkig kort- fluistergesprekje achter me. ik zie hoe de vorige zin zich kan laten lezen maar dat is onbedoeld. ik hoorde ook the spaces in between, flowers drink upon the ground en misschien river song. een paar nummers die ik niet herkende.

hoe zal ik zijn stem eens omschrijven? als die van een vreemde engel misschien. zoekend naar de juiste golflengte, ietwat distorted, breekbaar. zoiets moet maar volstaan. op zijn cd's doen er ook nog apparaatjes mee met hem en zijn gitaar, die vervreemdende effecten kwamen vanmiddag van zijn stem. die stem hield phantasio een paar maal zelfs zonder gitaar stil.

veel meer ga ik er niet over schrijven. luister maar, op zijn site staan 4 liedjes van zijn laatste cd the spaces in between. begin met river song, drijf mee. en via de aankondiging die ik hier deed van dit optreden kun je hem nog live in zijn slaapkamer zien, zoals gefilmd door RAM.

jammer dat ik niet in paradiso was vanavond om hem langer te luisteren.

arcade fire stonden op nummer 4, in mijn jaarlijstje 2004. inmiddels zijn ze zelfs gestegen naar nummer 2, de plaat blijft groeien (al zullen ze cave niet van zijn #1 beroven).

klik op de foto om een filmpje te zien van neighborhood #3 (power out) zoals ze dat 28 juli 2004 speelden in local 506, chapel hill, north carolina. dat ze maar eens heel heel snel paradiso aandoen! zelfs de stropdassen mogen mee.

als je hun cd funeral niet kent kun je hier 3 nummers beluisteren.

filmpje ontdekt via melvin

gisteren schreef ik over dat stokje dat me raakte. vraag 4 blijft lastig maar dat zal-ie ook zijn als ik er nog 3 dagen langer over nadenk. niet langer gedraald dus. the results are:

1. Wat is de totale grootte aan muziekbestanden op je computer?

13,34 GB, voor het grootste deel bestaand uit cd's die ik geimporteerd heb.

2. Wat is je laatst gekochte cd?

dat waren er 3. ik maakte mijn jaarlijstje op en keek verder wat ik de laatste tijd zoveel had beluisterd dat ik het toch heus moest kopen. dat bleken:

gem - tell me what's new
the arcade fire - funeral
oceansize - effloresce

3. Wat is letterlijk het laatst geluisterde nr voor je dit bericht las?

toen ik het maandagochtend las had ik nog niets beluisterd, ik keek even of audioscrobbler zich nog iets van zondagavond kon herinneren, maar nee.

toen ik het gisteravond opnieuw las, luisterde ik naar bright eyes,
digital ash in a digital urn. down a rabbit hole begon net.

en nu ik voor de 3e (en hopelijk laatste) keer aan het antwoorden sla luister ik naar walk away van ben harper.

4. Geef 4 nrs door die je heel vaak luistert of die veel voor je betekenen.

gershwin - rhapsody in blue
nick cave - john finn's wife
jesus & mary chain - my little underground
leonard cohen - tower of song

't spijt me voor al die andere nummers, hopelijk helpt 't dat ik ezeltje-prik heb gedaan in een lijst van wel bijna 100 van jullie die ik luister en beteken. wel jammer dat er niks recenters bijzit maar ik ga niet opnieuw prikken.

5. Aan welke 3 personen geef jij het stokje door en waarom?

mmm. die stokjes zijn geloof ik niet al te populair meer. wat nu te doen?

ik ben bang dat je er toch aan moet geloven, verdwaalde gans. wel, niets moet natuurlijk. zie maar. je mag ook *krak* doen en iets anders schrijven.

misschien doe ik pom er wel een beetje plezier mee, ze schrijft in ieder geval veel over muziek de laatste dagen. en wie weet kan ze een nieuw geluid laten horen.

ik houd het denk ik bij 2. of zal ik ... ja. ik stuur het stokje ook naar paper moon. moet je maar geen bandje zijn met blog en nog aardig ook. ik maak er schaamteloos misbruik van.

dus, stokjes voor een gans, een pom en een bandje. in de hoop dat ze nu niet heel boos op me worden allemaal.