sophia boekarest [3] hoe het de muis verging
de vijfde dag dat sophia bij me woonde moest ik na mijn werk snel wat opruimen, er kwam iemand eten. ze kan zich zelfs met haar eigen schaduw vermaken en voor als dat saai wordt liggen er dingen her en der op de grond. papierpropjes, een lichtgroen muisje en een felgekleurd balletje dat niet echt een balletje is maar een soort rollend achthoekje. dus ik keek even of muisje en achthoekje in de buurt lagen, rolde die wat rond en toen sophia vrolijk aan het springen was kon ik de tafel leegmaken en zo.
na een tijdje ronddartelen met veel bokkensprongen (ze heeft dan wel iets van een veulen dat zijn best doet angstaanjagend te zijn, van die hoge benen ook) zat ze plots heel stilletjes in de gang. ik keek wat er was, maar ze zat gewoon naar haar muisje te staren. het verbaasde me wel dat het muisje binnen enkele dagen al zo vies was geworden, niks lichtgroen meer, het was al behoorlijk grauw.
het duurde een paar seconden voordat die observatie mijn alarmbellen deed rinkelen.
en ja. sophietje zat trillend te staren, klaar om uit te halen, naar een heel echt muisje dat op zijn of haar zij lag. nergens een wond of bloed te zien, het lag er redelijk voor dood bij maar was het niet. in shock. waarschijnlijk had ik de muis met het dichtpurren van de gaten binnengesloten, in plaats van buiten.
mijn instinctieve reactie was toch sophia weghalen, vooral om een bloedbad te voorkomen. ze liet zich ook weghalen en raakte achter mijn rug snel weer afgeleid door iets anders, de lichtgroene muisvariant misschien wel. maar toen zat ik met die grijze, die nog steeds doodsbang met het kopje opzij lag, in onderdanige houding. opeens leek het zo'n lieffie. ik stond er een beetje trillerig naar te kijken, door de schrik en de angst dat-ie plots heel hard zou gaan rennen, in alle doodsangst misschien wel mijn kant op. wat te doen?
ik besloot tot de spinnen-aanpak en pakte een grote glazen vaas en een paar a4-tjes. eerst schoof ik de a4-tjes langzaam richting muis, om te zien wat-ie zou doen. hij deed niks. zelfs toen ik het papier helemaal onder hem had geschoven lag hij daar angstig trillend maar verder stilletjes op zijn zij naar mij te kijken. de vaas had ik helemaal niet nodig, ik kon hem zo optillen.
ik droeg het muisje voorzichtig richting balkon. mijn plan was hem naar beneden te gooien, dan kon-ie wellicht in de tuinen beneden wegwandelen naar een nieuw leven. dat leek me het beste idee. op het balkon waaide het alleen zo hard dat de muis van het papiertje afwoei voordat ik kon gooien. ik schoot ijlings naar binnen en sloot de deur.
toen het de volgende ochtend licht was keek ik naar buiten. ik had geen idee wat te doen met een muis op het balkon, behalve hopen dat de buurman zijn deur snel eens open zou doen zodat de muis bij hem kon intrekken. maar wat ik zag was een verregend dood muisje. sophia's eerste en tot nog toe laatste slachtoffer. het arme ding.
01 Apr '08 - 20:24 by , category -
Welcome Back!!
Leuk om weer van je te lezen!
Ingrid
